Rozdział I
― ❦ ―
Decyzje
― MUZYKA Z KLIMATEM ―
- Powiesz, co Ci chodzi po głowie?
Drgnął wyrwany z własnych myśli i z nieprzeniknioną miną spojrzał na Hansa. Promienie popołudniowego słońca wpadały przez okno, rażąc ostro w oczy, niemniej arystokrata zdawał się tym w ogóle nie przejmować. Siedząc naprzeciwko, z wyraźnym niepokojem śledził jego ruchy. Choć w spojrzeniu dostrzegł malującą się troskę, to podszyta była ona napięciem oraz czymś, czego nie potrafił teraz zidentyfikować.
- Nic. – skłamał gładko Henry. Wolnym ruchem przetarł zmęczone oczy i przysiadł na fotelu. Zauważył, że zmarszczka na czole towarzysza drgnęła nieznacznie.
Henry westchnął.
– Po prostu… jestem zmęczony po podróży. Nie musisz dopowiadać sobie rzeczy, których nie ma. Mamy inne, ważniejsze, sprawy na głowie. – odparł spokojnym tonem, kładąc nacisk na ostatnie zdanie. Miał gdzieś, że żal w jego głosie jest tak mocno słyszalny. – Powinniśmy się zbierać, jeśli chcemy zdążyć na spotkanie z Twoim przyszłym teściem. Przy okazji... Jak Wasza pierwsza kolacja? Żałuję, że mnie nie było.
Gorycz krążąca wraz z krwią w żyłach kusiła, by coś jeszcze dopowiedzieć. Emocje nigdy jednak nie były dla niego dobrym doradcą. Musiał ochłonąć, bo jeszcze chwila, a powiedziałby coś, czego na pewno by żałował. Odchylił się w fotelu i zamknał oczy, starając się ukoić skołatane nerwy.
- Jeśli źle się czujesz, powinieneś zostać i odpocząć. – zaczął Hans łagodnie.
- Nie ma takiej potrzeby.
Ciche, ciężkie westchnięcie dobiegło go z końca komnaty. Przez krótką chwilę w pomieszczeniu nie było słychać nic, prócz miarowego odgłosu odbijanego o stal kowalskiego młota, który wdzierał się przez otwarte okno z kunstadzkiej kuźni. Lubił to, że jego pokój wychodził akurat na tę stronę pałacu. Pomimo ukłucia w sercu, powracał wtedy wspomnieniami do wcześniejszych lat.
- Hen…
- Naprawdę, wszystko w porządku. – przerwał mu stanowczo, odwracając się w jego stronę, a widząc , że Hans zaciska mocniej szczękę, spojrzał mu w oczy i kontynuował. – Wiedziałem, na co się piszę. Miałem „mieć Cię na oku” i właśnie to robię.
Z każdym wypowiedzianym słowem jego usta zaciskały się w coraz cienszą linię, a policzki zarumieniły się od złości. Cień smutku rodzący się na twarzy Hansa, sprawił, że poczuł ukłucie. Ciągnięty wyrzutami, niewiele myśląc oparł dłonie na kolanach i dźwignął się z fotela. Z wolna zrobił w jego stronę kilka kroków i ukucnął między jego kolanami.
- W stosownym momencie się usunę, ale do tego czasu będę obok. Taka moja rola. – zakończył, nieco chłodniejszym tonem niż miał w zamiarze.
Hans milczał przez dłuższą chwilę, przyglądając mu się badawczo, aż jego przenikliwe spojrzenie niespodziewanie złagodniało. W następnej sekundzie poczuł, jak męskie ramiona porywają go w swoje objęcia.
Pozwolił się tulić.
Zdawało mu się, jak całe to napięcie i żal zlewają się gdzieś w okolicy brzucha, w nierozerwalny, bolesny supeł, który ten dotyk na chwilę pomagał rozluźnić.
Tak bardzo nie chciał zawieść...
Uczucia wszystko mu skomplikowały. Minęły dopiero trzy tygodnie od ich, jak miał w zwyczaju nazywać Hans, „pożegnalnej przygody”, przed wyprawą z Samuelem, a między nimi już zdążyło narodzić się coś, co nie pozwalało mu spokojnie zasnąć. Coś poważnego, tak przynajmniej mu się wydawało. W każdym razie, coś znacznie większego, niż miał odwagę nazwać. I czuł jedno - choć nie wiedział dokąd to wszystko zmierza, a ich przyszłość wcale nie malowała się w kolorowych barwach - jest we właściwym miejscu, przy właściwym człowieku.
Pomimo świadomości, w jak trudnej i ciężkiej sytuacji znaleźli się obaj, jedyne czego pragnął, to umieć być oparciem, takiem samym jakim tamten był dla niego. Musiał - i chciał - go chronić.
Pan i jego strażnik.
Przywarł do niego mocniej, zaciskając powieki. Próbował powstrzymać piekące, irracjonalne łzy cisnące się do oczu, ale było już na to za późno.
Nie on jest teraz najważniejszy.
Misja.
Ślub.
Hans.
Musiał doprowadzić swoje zadanie do końca.
- Henry… Co się dzieje? – ciepły baryton Hansa zadźwięczał przy jego uchu. Szlachcic odwzajemnił uścisk mocniej i spokojnym, miarowym ruchem gładził przestrzeń między łopatkami, rozluźniając jego napięte do granic mięśnie. Henry odsunął się niechętnie, a dłoń blondyna niezamierzenie musnęła jego policzek. – Powiedz mi. Porozmawiaj ze mną.
Nie, nie, nie…
Jeśli teraz się temu podda... mur, który z takim trudem zbudował, runie. A wraz z nim, i on się rozpadnie.
Nie mógł tego zrobić. Nie mógł obciążać nikogo swoim chaosem. Lękiem, który coraz częściej osiadał w nim głeboko, jak coś lepkiego i miażdżącego. I wszystkim tym, czego sam nie umiał znieść. Na pewnie mógł tego zrobić jemu...
Zachwiał się, kiedy miękkie dłonie gładko przesunęły się na jego ramiona i zdezorientowany uniósł głowę, napotykając jasne tęczówki swojego towarzysza. Mężczyzna patrzył na niego z czymś w rodzaju współczucia, Jego krtań zacisnęła się boleśnie. Pamiętał, ile razy ludzie patrzyli na niego w ten sposób. Jak często współczuli mu tragedii, która go dotknęła. Śmierci rodziców, utraty domu. Nie miał wyboru. Musiał uciec.
Natychmiast.
- Henry?
- Wiesz, że jeśli zaraz nie pójdziemy Hanusz osobiście wypruje Ci flaki? – odparł wymijająco, gdy zebrał wszystkie kotłujące się myśli na tyle, by odzyskać głos. Wstał, uśmiechając się gorzko. – No chyba, że chcesz aby Jitka poślubiła Twoje truchło?
Hans nie odpowiedział. Przez krótką chwilę przyglądał mu się w milczeniu, po czym upuścił głowę z wyraźnym zawodem w oczach.
Odwrócił wzrok.
Odszedł kilka kroków, zostawiając między nimi wolną przestrzeń, zupełnie jakby dystans, który stworzył miał być miejscem na oddech.
Ciężka cisza zawisła w pomieszczeniu. Czuł, że coś gęstego i trudnego do przełknięcia osiada w jego piersi.
Chciał powiedzieć. Naprawdę chciał. Ale słowa nie przychodziły, a on sam już nie wiedział, czy to lęk, czy wstyd tak mocno trzymają go za gardło.
Pomimo palącej go od środka goryczy z ulgą przyjął, kiedy Hans w końcu opuścił ramiona i zaśmiał się smutno pod nosem.
- Jestem Hans cholerny Capon. Pan Pirksztajnu. Wierz lub nie, ale Hanusz może mi co najwyżej podać wino do stołu.
- Czyżby? – zapytał smutno Henry i z powątpieniem uniósł lewą brew.
- Oczywiście! Nie zapominaj, że w niedalekiej przyszłości to on będzie mi się kłaniać. – odparł męzczyzna, teatralnie unosząc dłoń w górę i dumnie prężąc pierś.
Henry parskął.
- Jesteś niemożliwy! – odparł już ze szczerym uśmiechem. Hans przekrzywił głowę i spojrzał na niego spod swych długich rzęs.
- Taki już mój szlachecki urok.
- Tak, tak… Nie sposób się kłócić. – prychnął pod nosem Henry. Arystokrata uniósł kącik ust i bez wahania oparł czoło o jego.
- Cieszę się, że tu jesteś. – mruknął Hans, po czym złączył ich usta w krótkim, ale śmiałym pocałunku. – To co? Idziemy poznać mojego przyszłego teścia?
******
Od ponad godziny słońce przesuwało się leniwie po stole, a Hans miał wrażenie, ze robi to tylko po to, żeby go wkurzyć. Opierając się na dłoni, z mętnym spojrzeniem obserwował, jak promienie wesoło tańczą na stole, odbijając się złotymi refleksami od kielicha z winem. Co jakiś czas jego wyłączony umysł filtrował strzępy rozmów, jednak pomimo że dotyczyły bezpośrednio jego osoby, nie był w stanie skupić się na nich dłużej niż kilka sekund.
Przy niedorzecznie wielkim stary Heralt oraz Hanusz rechotali w najlepsze, wymieniając się swoimi najlepszymi historiami z polowań. Rozmowa przeniosła się właśnie na iście ważny temat, jakim była rozprawa, czy do zabicia dzika potrzebna jest włócznia, czy też jednak da się zestrzelić go samym łukiem, kiedy wyraźnie upojony winem ojciec Jitki wyraźnie pstryknął palcem na służbę, by dolała im do kielichów.
- ... oczywiście! - zawołał Hanusz. - No, coś takiego! Ale jakim...
Hans nie usłyszał reszty. Spojrzał na własną dłoń, która leniwie obracała w palcach kielich. Nie pamiętał nawet od kiedy go trzymał.
Rozejrzał się po zebranych. Pocieszającym było, że odkąd pojawili się na kolacji jego narzeczona ani razu nie postanowiła zabawić go rozmową, co bardzo mu pasowało. Co jakiś czas beznamiętnie przytakiwała w odpowiedzi ojcu i na powrót zanurzała nos w talerzu.
Narzeczona. Jak to brzmiało.
Odkąd Godwin, wiedziony pijacką brawurą, wtrącił swoje trzy grosze tam, gdzie najmniej było to potrzebne, i wmanewrował go w to całe nieszczęsne małżeństwo, codziennie modlił się by Hanusz zmienił decyzję. Z każdą upływającą minutą karmił się nadzieją, że wuj wreszcie przejrzy na oczy i sam uzna ten pomysł za idiotyczny.
Na próżno.
Więc ostatecznie, zmuszony do pogodzenia się z własnym losem, z rezygnacją wracał myślami do przyszłej żony.
Kobiety, które dotychczas mijał na swej drodze z rzadka różniły się od siebie. Przeważnie głośne i pewne siebie nawet nie kryły się ze swoimi powódkami. Doskonale wiedział, czego chciały: jego pieniędzy, władzy i nazwiska. Wiedział, a mimo to godził się na seks z nimi. Jako mężczyzna tego potrzebował, tak sobie tłumaczył. I równie mocno jak jego adoratorki pragnęły pieniędzy, on pragnął miłości. Tej szczerej, co prawda. Prawdziwej i oddanej, no i takiej, gdzie serce wypadłoby mu z piersi, a w brzuchu wariowałyby motyle, ale skoro wszechświat podtykał mu pod nos tylko te panny, to nie miał co wybrzydzać.
Tak sobie tłumaczył.
I mimo tabuna kobiet, które kręciły się wokół, nigdy takiej miłości nie doświadczył. Jego romanse były szybkie. Przelotne. Opierające się na zwierzęcych, pierwotnych potrzebach, a nie uczuciach czy trosce. I im dłużej w nich trwał, tym mocniej w jego głowie zakorzeniała się myśl, że więcej nie jest mu dane.
Więc ślub z rozsądku, nie miłości, był jedyną ścieżką.
„Kiedy będziesz panem chcę u Twojego boku widzieć żonę. Musisz wreszcie zmądrzeć.”
Powtarzał mu Hanusz za każdym razem, kiedy ledwo żywy, po nocnej popijawie w gospodzie, siadał obok niego do posiłku.
Truł. Truł. I truł.
Czas, kiedy darzył swojego wuja prawdziwym szacunkiem powoli stawał się przeszłością. Bolało go to, jednak po kimś, kto był mu prawie jak ojciec nie zostało wiele.
Miał władzę, ale nie miał prawdziwego ojca. Miał wszystko, ale nie miał miłości.
I wtedy los postawił przed nim pewnego syna kowala.
Początki ich znajomości nie należały do udanych, a mimo to Henry niejednokrotnie udowodniał mu swoją lojalność.
W chwili, kiedy podczas zasadzki Żiżki pod Nebakowem obronił go własnym ciałem, nie bacząc na to, czy straci życie, coś w nim pękło. Po raz pierwszy zrozumiał, że nie potrafił myśleć o nim jak o zwykłym giermku. Ani nawet przyjacielu. Był kimś więcej. Tylko Hans sam jeszcze nie rozumiał jak wiele to „więcej” znaczyło.
- Nie jestem jednak przekonany, Hanuszu, czy to dobry pomysł. – z zamyślenia wyrwał go głos starszego Heralta. – Nie jesteśmy jeszcze gotowi, aby tak szybko miało dojść do ślubu. Może rozsądniej będzie poczekać kilka miesięcy. No chyba, że młodym aż tak się spieszy. – starzec roześmiał się i rzucił znaczące spojrzenie w stronę swojej córki, która odpowiedziała mu jedynie skinieniem głowy.
- Kilka miesięcy… Żyjemy w tak niepewnych czasach. Nie wiadomo co przyniesie jutro. – zamyślił się Hanusz – Prawda? Nie chcemy przecież, aby Jitka została wdową jeszcze zanim dojdzie do ślubu. Myślałem, że doszliśmy do porozumienia, Heralcie.
Nagle zrobiło mu się po prostu smutno.
Był niczym towar na targu, którego chciano jak najszybciej sprzedać i wziąć co swoje. Hanusz wyglądał na rozluźnionego, ale Hans widział jak kącik jego ust drga nieznacznie. Zawsze tak się działo, kiedy tracił kontrolę nad sytuacją. Mężczyzna ściągnął brwi i na tyle, ile pozwalało mu krążące we krwi wino, przyglądnął się uważnie starszemu szlachcicowi.
- Och tak, oczywiście. - odparł Kunstad. – Ale sądziłem, że to nie będzie problemem.
Hans przeniósł wzrok na siedzącego naprzeciw Henry’ego, który tępo wpatrywał się w swój kielich. Wyglądał jakby myślami był gdzieś daleko stąd i tylko rytmiczne postukiwanie palcami o blat wskazywało, że tu jest.
Hanusz wypuścił głośno powietrze z płuc i zmierzył go chłodnym spojrzeniem.
- Im szybciej młodzi wezmą ślub, tym lepiej. Zarówno dla nich, jak i dla nas. Myślę, że to dobry czas, by Hans w końcu przestał być lekkoduchem i poważnie potraktował życie. – powiedział, nawet nie kryjąc się ze swoim niezadowoleniem. W kilka sekund dobra atmosfera z pomieszczenia zdawała się wyparować. - O pieniądze nie musisz się martwić.
- Wuju… – odezwał się cicho arystokrata, nie mogąc uwierzyć własnym uszom. – Chyba nie mówisz poważnie?
Poczuł jak ściska go w żołądku. Obiecał sobie, że będzie twardy. Że nie da się sprowokować, i jak dotąd naprawdę dzielnie się trzymał. Jednak niewidzialna kropla żalu w tym momencie została przelana. Hanusz przesadził, Doskonale o tym wiedział.
Ciężkie westchnięcie opuściło jego płuca, kiedy wuj nie zaszczycił go nawet spojrzeniem.
Powinien był mu się postawić, to był najodpowiedniejszy moment. Jak mężczyzna. Jak ktoś kto zasługuje na szacunek.
Ale poległ. I właśnie to gorzko paliło go od środka.
- Oczywiście możemy przyśpieszyć zaślubiny, skoro tak stawiasz sprawę. – odrzekł Heralt. - Myślę, że Jitka również jest zachwycona tym pomysłem.
Młoda kobieta podniosła wzrok na zebranych mężczyzn i uśmiechnęła się wymuszenie.
– Oczywiście. Cokolwiek postanowisz, ojcze. - odparła z przesadną uprzejmością.
miała ładną, drobną twarzyczkę, z widocznymi drobnymi piegami, które teraz marszczyły się na jej nosie oraz duże, dość kontrastujące, pełne usta. Z obu stron opadały na jej ramiona blond loki, ujarzmione perłowymi spinkami.
Nie wyglądała jak typowa szlachcianka.
Nie zdawała się być wyniosła jak jego poprzednie kobiety. Wręcz przeciwnie. Coś w jej spojrzeniu zdradzało, ze charakter miała wyjątkowo łagodny. Zaczął się zastanawiać, co takiego skrywała pod tą maską ugodowości...
Zaintrygowany, przeniósł na nią wzrok. W pewnym momencie Jitka również podniosła głowę znad talerza i spojrzała wprost na niego, a w jej oczach coś błysnęło. Uśmiechnęła się, biorąc nabity na widelec kęs dziczyzny do ust.
-Wybornie. – Hanusz sięgnął po leżącą nieopodal serwetę i wytarł sobie nią usta. - W takim razie najważniejsze kwestie mamy już ustalone. Widzę, Heralcie, że twoja córka będzie idealną żoną dla tego młodzieńca. Dobra żona to szczęśliwy mąż.
Obaj mężczyźni roześmiali się rubasznie. Jitka na powrót nie zaszczyciła ich spojrzeniem, choć w jej oczach dało się dostrzec ledwie zauważalną zmianę.
Zniknął cień buty. Ustąpił miejsca melancholii, jakby zgasła jakaś iskierka, której nawet ona sama nie zdążyła jeszcze dobrze poznać...
- Chciałbym - odezwał się Hanusz, zwracając się do blondyna. - abyś zamiast jeździć na polowania najbliższy czas poświęcił Jitce. Za kilka dni wyprawimy ucztę z okazji waszych zaręczyn, dlatego liczę, że do tego momentu trochę lepiej się poznacie. Musimy posłać po Twoją matkę i poinformować pozostałych. Trzeba zacząć planować wesele!
Dotarło do niego, ze przegrał.
Słowo się rzekło. A on właśnie został sprzedany.
Ukradkiem zerknął na Henry'ego.
Hans dostrzegł jego zacisnięte do granic możliwości mięśnie i nieprzyjemne zimno rozlało się w jego żołądku.
Nikt nie spodziewał się, że decyzja zapadnie tak szybko.
- Panowie. – powiedział spokojnie Hanusz, wstając od stołu. W kilku krokach obszedł stół i po chwili drzwi do pokoju jadalnego trzasnęły, chowając cień sylwetki stryja za sobą.
***************
Wszelkie prawa zastrzeżone. Nie wyrażam zgody na publikowanie, kopiowanie ani rozpowszechnianie treści tego opowiadania bez mojej zgody.
Klimat muzyczny
Wykorzystana ścieżka dźwiękowa pochodzi z gry Kingdom Come: Deliverance II.Wszelkie prawa autorskie należą do Warhorse Studios. Odtwarzacz udostępniono w celach hobbystycznych i niekomercyjnych za pośrednictwem Spotify.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz