środa, 12 sierpnia 2026

― ❦ ―

PROLOG

- Pobudka! – piekący policzek otrzeźwił go na tyle, by otworzył oczy. Niechętnie uchylił powieki i natychmiast je zamknął, porażony bólem, który temu towarzyszył. Chwilę mu zajęło, zanim jego zmysły się wyostrzyły. Wilgotne powietrze i ostry zapach stęchlizny pomieszanej z pleśnią nieprzyjemnie drażniły jego nozdrza. Szumiało mu w głowie, a dźwięki były stłumione, jakby właśnie tonął. Tak się też czuł. Ostry ból przeszył jego płuca, kiedy spróbował wziąć głęboki oddech. ale nie to było teraz jego problemem.


- Elég. Nem ölni. Kihallgatás. – dopiero teraz zauważył drugiego strażnika, którego zachrypnięty głos dotarł do niego gdzieś z boku. Czuł suchość w gardle, a cienka strużka leniwie sączyła mu się z kącika ust.


Krew.


Albo ślina.


Półmrok, który go otaczał i opuchnięte oko sprawiły, że ledwie był w stanie cokolwiek dostrzec. Poczuł nagłe szarpnięcie gdzieś w górze, gdy czyjeś dłonie zaczęły rozwiązywać supły na jego nadgarstkach. Z łoskotem, bezwładnie runął na posadzkę. Kamień pod policzkiem był zimny i wilgotny, ale dawał przyjemne ukojenie rozpalonej do granic wytrzymałości skórze.


Oddychał płytko.


Każdy ruch palił, sprawiając wrażenie, jakby w ciało wbijały się tysiące rozżarzonych sztyletów. Dreszcz przebiegł mu po karku, a przeraźliwe zimno rozlało się po wnętrzu, gdy tylko wspomnienia uderzyły w jego świadomość.


Misja. Petr.


- Głupiec. – wyszeptał do siebie cicho, próbując utrzymać przytomność skupiając się na dźwięku własnego głosu. W głowie formowało mu się nieme błaganie, by to wszystko okazało się jedynie koszmarnym snem. Ból jednak skutecznie wypaczał te myśli.


Poczuł uderzenie.


Głośny huk, który przetoczył się przez jego ciało, niczym wystrzał, pulsował jednostajnie. Syknął, kiedy jeden ze strażników trącił butem jego zakrwawioną i opuchniętą twarz.

Zamknął oczy, a chłód kamienia prawie przyjemnie przytulił go do siebie.

Nie wiedział, ile czasu leżał w tej samej pozycji. Świat przed oczami tracił kontury, przesiąkając krwią i mrokiem. Życie z niego ulatywało, a on był w tym kompletnie bezsilny…

Tkwił w bezruchu. Na zimnej, kamiennej podłodze lochu, który oświetlała tylko jedna, leniwie migająca pochodnia. Jej cienie pełzały po ścianach niczym żywe. Przez chwilę wydawało mu się, że tańczą.


W tej samej chwili wydarzenia dzisiejszej nocy znów zbombardowały jego umysł.


Strażnicy. Otoczyli ich.


Nie miał absolutnie żadnych szans, kiedy ciężka buława jednego z wojaków uderzyła w jego hełm. Niczym dzwon pękający w czaszce, głośny huk rozległ się w jego głowie, a ciało odmówiło posłuszeństwa. Zatoczył się. Świat niknął w nagłym, dusznym mroku. Słysząc w oddali odgłosy walki oraz krzyki Petra poczuł, jak świadomość powoli go opuszcza. Głosy zamilkły, a jego otoczyła nieprzyjemna cisza i ciemność.


- Nie słyszałeś?! Rusz się! – warknął wyższy z mężczyzn i szarpnął go boleśnie za ramię, ciągnąc do góry. Ramiona płonęły. Kolana drżały. Ból palił każdą część jego ciała, gdy ledwie trzymał się na nogach.


To koniec.


Pozostało mu jedynie mieć nadzieję, że jego przyjaciele jeszcze żyją, a jego samego czeka szybka i bezbolesna śmierć.


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz