Lancelot. I Galahad.
Treści dla dorosłych (18+)
Ten rozdział zawiera sceny o charakterze erotycznym. Przeznaczony jest wyłącznie dla pełnoletnich czytelników.
Oświadczam, że mam ukończone 18 lat (Kliknij, aby odsłonić tekst)
W powietrzu, parnym i ciężkim, unosił się zapach nadchodzącej burzy.
Sierpień tego roku był wyjątkowo gorący jak na czeskie realia. Granatowe, gęste kłęby chmur majaczyły na linii horyzontu i leniwie przesuwały się nad Kundstadtem. W oddali rozległ się pojedynczy grzmot, a pociemniały horyzont rozjaśnił się na kilka sekund. Leżał na trawie w ogrodzie posiadłości swojego przyszłego teścia i obserwował niebo.
Wnętrzności splątały mu się w supeł kiedy pomyślał, że za kilka godzin Henry i Samuel być może zostaną zabici przez ich wroga.
Siedział w milczeniu, w swojej komnacie, w posiadłości starego Semina, a ponurą ciszę przerywał jedynie trzask dochodzący z kominka. Migoczące płomienie tańczyły wesoło, rzucając mierne światło na otoczenie. Powoli zapadała noc. Wszechobecny spokój idealnie kontrastował z jego nastrojem. Przez szczeliny w oknach wdarł się chłodny zapach deszczu – pierwszego od kilku dni, który wreszcie przyniósł ulgę stęchłemu powietrzu w izbie.
Nie potrafił usiedzieć w miejscu. Co chwila to wstawał, to kładł się z powrotem do łóżka, próbując zasnąć, ale sen ani myślał nadejść. W końcu usiadł i przez dłuższą chwilę wpatrywał się w drzwi, walcząc ze sobą, by nie ruszyć do komnaty Henry’ego. Za każdym razem, kiedy chwytał już za klamkę, jakaś wewnętrzna siła ciągnęła go z powrotem. Przetarł przekrwione z braku snu oczy i opadł ciężko na wyszywaną, welurową narzutę. Wyskakujące z kominka ogniki plamiły sadzą drewniany parkiet. Jego umysł był wyczerpany. Wszystkie wydarzenia z ostatnich tygodni oraz wojny, które toczył – ze sobą, jak również innymi – odbijały się na jego twarzy. Wspomnienia wracały do niego niczym echo i dręczyły go każdej nocy, wchodząc w zakamarki świadomości i siejąc spustoszenie.
A on siedział. Bezsilny oraz bezużyteczny.
Przejechał palcami po szorstkim policzku. Pojedyncze krople zebrały się pod powiekami, jednak szybko starł je wnętrzem dłoni. Nawet płacz zdawał się nie przynosić ukojenia. Trząsł się w sobie, ze strachu przed tym, co miało nastąpić. Obawiał się teraz życia równie mocno, jak od zawsze obawiał się śmierci. Bo jaki sens miałoby życie, gdyby Henry zginął?
Próbował poukładać myśli, ale każda kolejna wypierała poprzednią. Opadł poirytowany na poduszkę, kiedy dotarło do niego, że już nic nie może zrobić, aby powstrzymać nadchodzące wydarzenia. Zawsze, kiedy strach go paraliżował, przypominał sobie słowa ojca: „Nie musisz być odważny od razu. Wystarczy, że zrobisz jeden mały krok”.
A teraz nawet tego nie potrafił. I najgorsza była świadomość, że prawdopodobnie naprawdę był to koniec.
Ta myśl wżarła się w jego podświadomość.
Po raz pierwszy postawił kogoś ponad siebie. Cudze potrzeby ponad swoimi. I nie potrafił zrobić choćby jednej rzeczy, by ochronić to, co było dla niego cenne. Tchórz. Tak zawsze o nim mówili. Bawidamek, lekkoduch, patałach.
Bo siedzi.
I się boi.
W tym momencie nienawidził samego siebie.
Ciche pukanie przerwało ciszę w sypialni.
- Mogę?
Zastygł w bezruchu, słysząc głos przyjaciela dobiegający zza drzwi. Chwilę później drewniane skrzydło uchyliło się ze skrzypnięciem, a ze szczeliny wyłoniła się twarz Henry’ego. Dopiero gdy wzrok Hansa padł na zmierzwione, jeszcze nieco mokre włosy i rozpiętą koszulę przyjaciela odzyskał kontrolę nad własnym ciałem. Poruszył się niespokojnie na łóżku, kiedy mężczyzna wślizgnął się w głąb pomieszczenia i z cichym chrobotem zamknął drzwi za sobą.
- Przepraszam, jeśli cię zbudziłem. Nie mogłem zasnąć – zaczął Henry i podrapał się po karku. Przysiadł obok niego na łóżku. – Przyszedłem się pożegnać.
- Już?
- Tak. Wyruszamy dziś w nocy. – odparł, siląc się na beznamiętny ton, jednak widocznie napięte mięśnie bez ogródek zdradzały jego niepokój.
Cisza, która między nimi zawisła, zdawała się trwać w nieskończoność.
Hans rozejrzał się nieprzytomnie po pomieszczeniu, czując jak zawartość żołądka zaraz znajdzie się poza nim. Przeciągłe, ciężkie i zmęczone westchnienie dobiegło go tuż obok.
Żadne słowa nie przychodziły mu teraz do głowy, a myśli nie chciały się ułożyć w sensowną całość. Krążyły z prędkością światła, jednak ani jedna nie wydawała się wystarczająco lotna.
Cholerna, cholerna, przeklęta i obrzydliwa wojna.
-Widzisz... – słowa wypłynęły z jego ust bezwiednie. – Dużo myślałem o… naszej dwójce. I o tym, co mi powiedziałeś. Wiesz, w Maleszowie.
Ledwie mówił. Głos mu drżał, a słowa utykały w gardle wielką gulą.
- No i? – Henry zlustrował jego pobladłą twarz czujnym wzrokiem. Przełknął głośno ślinę.
- Kiedyś usłyszałem od pewnego francuskiego muzyka historię o dwóch rycerzach... – głos Hansa do reszty stracił pewność siebie. Dostrzegając na twarzy Henry’ego malujące się pytanie, blondyn odchrząknął i kontynuował. – Spotkali się na polu bitwy, gdzie stali po dwóch stronach, naprzeciwko siebie. Jeden jako dowódca, drugi jako czarny rycerz.
- Czarny Rycerz? To dlatego, że walczył ubrany cały na czarno? - zapytał Henry z ciekawością.
- Czarny rycerz to ktoś, kto walczy w bitwie, ale nie nosi swoich barw – wytłumaczył mu Hans. – Czasem przynosi to więcej szkody niż pożytku. W tej historii, prawdopodobnie czarny rycerz chciał ukryć swoją sławę… Ponieważ na imię mu było Lancelot. Kiedy Galahad, inny rycerz, zobaczył Lancelota w walce, on i jego armia poddali się, mimo przewagi. Już po bitwie, spotkali się, zbliżyli i od tego momentu walczyli razem, ramię w ramię. Byli ze sobą na tyle blisko, że w trakcie wypraw spali w jednym namiocie. Wspólnie podrywali dziewki. I tak dalej…
- Jak ta historia się kończy?
- Przeszli wiele przygód, zanim… Lancelot został schwytany. – wychrypiał. – Wszyscy myśleli, że nie żyje. Gdy Galahad się o tym dowiedział… załamał się. Nagle poczuł, że jego życie nie ma sensu… A potem on również umarł. Z żalu i smutku… - słowa utknęły mu w gardle. Czuł w kącikach zbierające się łzy, ale powstrzymał je przed wypłynięciem. – Henry… Gdyby coś Ci się stało, to… to… - Serce tłukło w jego piersi boleśnie. – Do cholery, dlaczego dla odmiany to ja nie mogę uratować Ciebie? Chociaż raz…
- Wrócę. – obiecał Henry, wkładając w to jedno słowo całą pewność i odwagę. Nakrył dłonią jego spoczywającą na kolanie rękę i ścisnął lekko. Hans wpatrywał się tępo w ich złączone palce, jakby starał się przekonać samego siebie, że to nie jego wyobraźnia, a kiedy szatyn nie cofnął dłoni, uśmiechnął się do niego niepewnie. – Wszystko będzie dobrze. Zobaczysz. Sprowadzę ludzi.
Henry wstał.
I czas także stanął w miejscu.
Hans wstrzymał oddech i zamknął oczy. Wiedziony irracjonalnym impulsem chwycił w ostatniej chwili dłoń przyjaciela i pociągnął, przyciągając go do siebie. Po czym bezceremonialnie go pocałował.
Był tu.
Czuł jego zapach, miętowy i pieprzny. Czuł swoje nienaturalnie galopujące w piersi serce i płytki oddech. Przez chwilę wydawało mu się nawet, że Henry również odpowiadał na jego gest, jednak to, co nastąpiło sekundę później brutalnie odebrało mu tę nadzieję. Mięśnie przyjaciela spięły się, a on sam odsunął się gwałtownie kilka kroków w tył. Fala żalu i strachu zmiotła go w sekundę. Hans również się wycofał i opuścił głowę, w nadziei na ucieczkę przed wzrokiem Henry’ego. Był przerażony tym, co zobaczy w jego oczach... Obrzydzenie. „Co ja narobiłem… Co ja narobiłem…” krzyczał do siebie w głowie. Zachowanie syna kowala nie zdradzało zbyt wiele, jednak kiedy odwrócił się do niego plecami, nie było cienia wątpliwości. Spieprzył to.
Przez chwilę czuł się tak przygnieciony swoim wstydem, że nie był w stanie ruszyć się z miejsca.
- Przepraszam… Ja… - wychrypiał łamiącym się głosem i przymknął powieki, zbierając wszystkie siły, by się nie rozsypać. – Ja przepraszam…
Nie wiedząc, co ze sobą zrobić, złapał w dłoń kawałek drewna i wrzucił go do ognia. Rozdarty, obserwował, jak przyjaciel stoi nieruchomo, nie wydając z siebie żadnego dźwięku. Otarł dłonią twarz i przejechał wierzchem kciuka po wargach, nadal czując ciepło jego ust.
– Ja tylko… - „Kurwa. Coś Ty sobie myślał!” krzyczało jego sumienie. Zmarszczył brwi, chcąc stłumić trawiące go poczucie wstydu.
Co mu strzeliło do tego pustego łba?!
Co rusz otwierał usta, by jakoś się wytłumaczyć, ale za każdym razem jego gardło zaciskało się boleśnie. Zrezygnował.
Pochłonięty paniką, nawet nie zauważył, kiedy Henry podszedł do drzwi i zdecydowanym ruchem zatrzasnął zasuwę. W kilku krokach pokonał dzielącą ich odległość i wpił się w jego usta.
Z taką intensywnością, że nogi się pod nim ugięły.
Wargi Henry’ego były miękkie i… Nie. Chyba nie miał dość dobrego porównania. Stał niczym sparaliżowany.
Henry przytrzymał jego głowę, by pogłębić pocałunek i… wtedy to się stało. Palce Hansa wplątały się w brązowe kosmyki, a usta oddały się bez reszty.
Ciężko oddychając, Henry zatrzymał się i odsunął swoją twarz o kilka milimetrów.
- Proszę, powiedz, że Ty także miałeś już dość. – wyszeptał i ponownie musnął jego usta. Hans poczuł podmuch powietrza przy żuchwie. – Nie chcę więcej udawać.
Zamknął oczy. Upajał się jego oddechem, ciepłym na skórze szyi, i powolnymi ruchami dłoni na talii. Niski pomruk wydobył się z jego gardła, gdy ponownie się złączyli. Nie był w stanie dłużej się temu opierać.
Napawali się sobą, chłonąc każdy oddech i walcząc o tlen z taką desperacją, jakby miało go zabraknąć dla nich obojga. Ciepło i zapach ciał mieszały się ze sobą, a skóra płonęła od nadmiaru bodźców. Uśmiechnął się, kiedy Henry przygryzł delikatnie jego wargę. Mężczyzna splótł swoje palce z jego i niemal z żalem odrywając się od jego ust, pociągnął go na łóżko. Ukląkł przed nim, sprawnie zdejmując z niego koszulę, podczas gdy Hans próbował uporać się z jego spodniami.
Spojrzał w brązowe tęczówki, które teraz z pożądaniem przeszywały go na wskroś. Czuł jak miękną mu kolana. Zacisnął dłonie na prześcieradle i pozwolił, aby Henry zawładnął jego ustami.
Pragnął takiej bliskości, nawet jeśli miał tego żałować. Stał nad przepaścią i dobrze wiedział, że nie ma już drogi powrotnej, a spadanie – choć przerażające – było w tej chwili jedyną rzuconą mu deską ratunku.
Henry zawisł nad jego ciałem z niemym pytaniem w oczach, a na jego czoło opadły pojedyncze, wilgotne od potu kosmyki włosów. Blondyn podniósł się zgrabnie na łokciach i w odpowiedzi złożył w kąciku ust tamtego delikatny pocałunek.
- Odwróć się.
Usłyszał przy uchu jego ochrypły szept. Henry sięgnął po stojący nieopodal flakonik, a po chwili blondyn poczuł znajomy aromat oliwy i szałwi. Męska dłoń z wolna przesuwała się wzdłuż krzywizny jego pleców. Delikatny pocałunek musnął łopatkę tuż przed tym, kiedy z cichym westchnieniem w niego wszedł.
- Oddałabym całe swoje złoto, by móc w tej chwili odgadnąć Twoje myśli. – melodyjny, kobiecy głos otrzeźwił go ze wspomnień. Jitka przysiadła na trawie i wygodnie oparła się na dłoniach, nie spuszczając z niego wzroku. - Hans. – wymówiła jego imię tak miękko i czule, że stracił rezon. Od dawna nikt nie zwracał się do niego w taki sposób…
- Przepraszam za wuja. – wypalił bez namysłu, zanim ugryzł się w język. Cień uśmiechu przemknął przez jej twarz, jednak przytłoczona intensywnością jego spojrzenia zaperzyła się i opuściła głowę. Nie był pewien, czy zawstydzenie, które zauważył, wynikało z chwili, czy raczej działań Heralta i Hanusza. Ale rozumiał je. Rozumiał też sytuację, w której się znaleźli, choć akurat jej wolałby nie rozumieć.
– Nie przepraszaj. – powiedziała łagodnie. – Ojciec zawsze pragnął mnie wydać za wysoko postawionego szlachcica. A ponieważ nasz ród wymiera, nie mogę mu się sprzeciwić. Wychodzi na to, że tu utknęłam. Na dobre. – dokończyła z westchnieniem, a w jej melancholijnym głosie dźwięczało ciche pogodzenie się z losem. Przyjrzał jej się uważniej. Była od niego o rok młodsza, lecz pod tą młodzieńczą świeżością krył się wyraźny rys zmęczenia i presji, z którą się mierzyła.
-Nie wydajesz się być szczęśliwa z tego powodu.
- A z czego mam się cieszyć? – prychnęła z żalem. – Jeśli mam szukać jakichkolwiek mocnych punktów naszej sytuacji, to przynajmniej wyjdę za kogoś przystojnego. Do tej pory kandydatami byli otyli, siwiejący już, podstarzali znajomi mojego ojca. Ty chociaż jesteś w moim wieku. – skwitowała ponuro i opadła na plecy.
- Mogłabyś przynajmniej liczyć na duży zamek i własną służbę. – zażartował. Jitka parsknęła śmiechem, a on odwzajemnił jej rozbawione spojrzenie.
- Faktycznie, mam farta. Nie zrozum mnie źle. – kontynuowała. - Pewnie myślisz sobie teraz, że jestem nierozsądna. Ale to nie tak. Zawsze ponad wszystko pragnęłam od życia wolności. – rzuciła, zupełnie nieświadoma, jak bardzo jej słowa z nim rezonują. – Dopóki nie dowiedziałam się, że mój ojciec zaplanował dla mnie życie. Kiedyś byłam już szczęśliwa. A przynajmniej teraz tak myślę…
- Jak on ma na imię?
- Kto? – zapytała, wyrwana ze swoich myśli i przeniosła wzrok na mężczyznę.
- Ten, którego kochasz. – sprecyzował Hans, uśmiechając się życzliwie.
Jitka ściągnęła brwi i szybkim ruchem zerwała jedną z otaczających ich stokrotek. Utkwiła w niej wzrok w zamyśleniu.
- Kocham. – Uśmiechnęła się pod nosem. – Ma na imię Petr. Studiował w Pradze, ale krótko. Po roku dostał się do służby króla, gdzie był dworskim medykiem. A później i stamtąd odszedł. Wrócił do Kunstadtu, do mnie. Gdy dowiedział się, że mój ojciec chce mnie wydać za Ciebie… cóż… Wyjechał. Prawdopodobnie znów do Pragi, chociaż nie jestem pewna. Od dwóch miesięcy nie mam z nim żadnego kontaktu… Ale takie jest życie. – wzruszyła bezradnie ramionami, siląc się na uśmiech. – Dobra, dosyć tych moich smętów. A Ty? Sądząc po tym, co mówił Twój wuj, nie miałeś do tej pory nikogo?
Nie wiedział, co ma jej powiedzieć.
Imponowało mu jak dzielnie stawała naprzeciw swojemu losowi. Przyjmowała swój wyrok z godnością, której jemu zwyczajnie brakowało. Nawykły do swobody, dusił się wśród tych politycznych układów, które odbierały mu ostatnią resztkę wolności wyboru.
- Był ktoś… - zawahał się. – To znaczy, jest. Ale nie mogę ci nic więcej wyjawić, przepraszam. – powiedział cicho i utkwił spojrzenie w pojedynczym źdźble trawy. Jitka wzruszyła tylko ramionami, a jej usta rozciągnęły się w pokrzepiającym uśmiechu.
- Rozumiem. Może kiedyś zdecydujesz się mi o tym opowiedzieć. W końcu, przed żoną nie wypada mieć tajemnic.
- To nie tak… Ja tylko…
- Wiem. Nie musisz tłumaczyć. – weszła mu w słowo. – To co, idziemy?
Wstała, otrzepując sukienkę z trawy, po czym wyciągnęła do niego dłoń. Przyjął ją bez słowa, pozwalając jej postawić się na nogi i umilkł, nie chcąc już psuć atmosfery między nimi.
********
W milczeniu czekał, aż palący sznaps zacznie krążyć w jego żyłach, przynosząc wyczekiwane otępienie. Wiedział, że jutro obudzi się w nowej rzeczywistości, bo po wydarzeniach dzisiejszego wieczoru nic już nie mogło pozostać takie samo.
Minęło wiele lat, zanim wreszcie postanowił się osiedlić. Choć miejsce, w którym obecnie przebywał, trudno było nazwać domem. Miesiące bezcelowej wędrówki wrzuciły go w objęcia bandyckiej kompanii, gdzie wspólnie z Witkiem, Jakubem i Pyrkoszem - innymi wyrzutkami - łupił wioski i napadał na kupieckie wozy. Nienawidził tego życia. Gdzieś głęboko pod skórą wciąż tliło się w nim pragnienie normalności.
Dom.
Żona witająca go w progu. I dzieci biegające boso pod domem. Po śmierci babki - jedynej istoty, którą szczerze kochał - nic już nie trzymało go w Tasowicach. Nigdy nie obejrzał się za siebie. Tułał się po kraju, próbując odzyskać sens życia, lecz zamiast niego znajdował więzienne cele i kolejne kłopoty. Uznał swój los. Bo tylko w tym był dobry i tylko tak mógł zarabiać na życie. Napadając, zabijając, kradnąc.
Tomas przemierzał wąski pas zieleni, kręcąc się w pobliżu płóciennego namiotu, raz po raz przestępując z nogi na nogę, w wyraźnym zniecierpliwieniu. Jego palce nerwowo zaciskały się i rozkuwały przy pasie. Walczył z chęcią zajrzenia do środka, ale instynkt, który nigdy go nie zawodził, podpowiadał mu, by trzymał się z daleka.
Eryk zaszył się w środku dobre kilka godzin temu i przepadł jak kamień w wodę. Im dłużej trwało jego milczenie, tym mocniej atmosfera w całym obozie gęstniała, a napięcie wisiało w powietrzu. Thomas obchodził się z nim wtedy jak z odbezpieczoną kuszą, byle tylko uniknąć kolejnego wybuchu furii.
Był przerażający. Jak pożoga, która trawiła wszystko na swej drodze, pozostawiając po sobie zgliszcza. Nawet Thomas czuł wtedy przed nim lęk, choć gdzieś na dnie tego strachu tliła się uporczywa myśl, że pod brutalną skorupą kryje się po prostu człowiek, którego przeszłość złamała w najgorszy możliwy sposób.
Rozmawiali prawie o wszystkim, tylko nie o tym skąd przybyli. Temat przeszłości był dla nich całkowicie zamknięty. Tylko raz, jeden jedyny, kompletnie pijany i zatracający resztki kontroli, Eryk rzucił krótkie: „Żyję, aby zabić”. Jednakże poza tym chwilowym momentem szczerości, każda wzmianka o dawnych latach budziła w nim wściekłość.
- Stoimy w martwym punkcie. – oznajmił beznamiętnie mężczyzna. Choć nie uniósł głosu, strach przebiegł Thomasowi dreszczem po plecach.
- Co masz na myśli?
Zamiast odpowiedzi znów milczenie. Zerknął na niego znienacka i oddech uwiązł mu w piersi. Eryk w ogóle nie mrugał. Jego wzrok – pusty, czarny i przypominający bezdenną studnię – utknął w pełgających płomieniach. Patrzył tak, a jego nieludzkie spojrzenie sprawiało, że Thomasowi zesztywniał kark.
Zmierzch zapadł na dobre. Słońce już dawno zdążyło się schować za horyzont, kiedy rozdarły się głosy wracających do obozu kumpli. Zmęczona kompania wlokła się ze śmiechem i brzdękiem rynsztunku. Jakub opadł z łoskotem na pniak przy ognisku, kiedy reszta zgrai chwyciła za miski i rzuciła się pędem do kociołka. Z niechęcią spojrzał na swoją miskę wypełnioną bliżej nieokreśloną breją z resztek warzyw i kaszy.
-Słyszeliście? – zagadnął wesoło Witek, nakładając sobie na talerz solidną porcję. – Córka Kunstadta wychodzi za mąż. Podobno jakiś pan z Lipy specjalnie się tu do nas pofatygował. Ten to wie, jak się w życiu ustawić.
Eryk poprawił się w siedzisku i przymknął powieki.
- Stary dureń. – wypalił Pyrkosz, ocierając zatłuszczone usta brudnym rękawem. – Pewnie srebra przepił, ziemię przepuścił, to teraz musi sprzedać córeczkę.
- Mówią – podchwycił Witek, wyraźnie podekscytowany własnymi słowami. – że urządzają za kilka dni huczne przyjęcie. Zjeżdża się cała pańska śmietanka. Wiecie co to dla nas oznacza, co? Wiecie?
– Że znowu wpadłeś na jakiś głupi pomysł, z którego będziemy cię musieli wyciągać – zironizował Jakub, kręcąc z politowaniem głową i nawet na niego nie patrząc.
- Co durny, co durny… - żachnął się Witek, machając łyżką przed nosem Jakuba. – Moglibyśmy się nieźle obłowić, jakby dobrze to rozegrać... Pewnie zjedzie pół okolicy, stajnie będą pełne dobrych koni, straże zaczną pić, zanim jeszcze rozkroją świniaka, a my… my… Moglibyśmy tam wejść chociażby jako muzykanci. Albo coś.
Jakub prychnął krótko i odrzucił na bok ogryzioną kość, a nikt z pozostałych już się nie odezwał. Na moment zapadła cisza, w której słychać było miarowe stukanie cynowych sztućców o miski i głuche trzaski palących się gałęzi. Witek poruszył się niespokojnie, nie mogąc usiedzieć w miejscu. Rozejrzawszy się po twarzach towarzyszy odezwał się na nowo, tym razem z większym uporem.
- No mówię wam! A może by nam się jednak udało jakoś wkręcić na to całe weselicho?
- Zwariowałeś? – Pyrkosz popukał się w czoło z głośnym parsknięciem. – Jak Ci tak śpieszno na stryczek , to śmiało, idź prosto do wójta. Na pewno ci pomoże, i pewnie jeszcze taboret podstawi.
Thomas przysłuchiwał się tej wymianie zdań z narastającym niepokojem. Czuł, jak żołądek zaciska mu się w zimny węzeł. Eryk wciąż siedział bez ruchu, z powiekami zaciśniętymi tak mocno, ze skóra wokół nich zrobiła się niemal biała jak jego zbroja. Gdyby nie zauważalne lekkie drżenie skroni, można by przysiąc, że zamienił się w kamień. Albo po prostu nie żyje.
Rzucił szybkie spojrzenie na resztę, ale żaden z towarzyszy nie wydawał się tym nadto przejęty. Reszta załogi nie widziała tego samego, co Thomas. Dla nich Eryk był dziwakiem. Zamkniętym w sobie, za to niezwykle wyrafinowanym w walce.
Przeniósł wzrok z powrotem na niego i westchnął ciężko w duchu. Dopiero teraz, w świetle dogasającego ognia, dostrzegł głębokie, ciemne sińce pod oczami Eryka i siatkę drobnych zmarszczek, które ostro odznaczały się na poszarzałej cerze. Wyglądał na znacznie starszego i bardziej wycieńczonego, niż wskazywały jego lata.
- Pyrkosz ma rację. Nie rób czegoś, co sprowadzi na nas wszystkich nieszczęście. – poprosił łagodnie Jakub, próbując przemówić Witkowi do rozsądku. – Przecież dobrze wiemy, jak to się skończy.
- Nie tym razem! – zawołał z całą pewnością w głosie. – Opracowałem plan, który po prostu nie może nie wyjść!
- Kolejny?
Tomas w tym czasie wpatrywał się bezmyślnie w dno swojej miski, czując, jak gęsta, zimna już breja osiada mu w żołądku jak kamień. Powietrze wokół ogniska robiło się coraz cięższe od wilgoci i ostrego zapachu palonego igliwia. Dym zamiast uciekać ku niebu, gęstym zwojem snuł się nisko przy ziemi, pełznąc pod ich nogami. Nagle po karku Tomasa przeszedł lodowaty powiew wiatru, szarpiąc z cichym trzaskiem płótnem namiotów.
- To miejsce to prawdziwy skarbiec, który tylko czeka, aż ktoś wyważy drzwi. – kontynuował Witek po dłuższej chwili milczenia. Jego głos, nienaturalnie głośny i przesycony tanią, naiwną ekscytacją, brzęczał w ciszy lasu, niemiłosiernie drażniąc nerwy Tomasa. – To przyjęcie to nie zwykła okazja. To pieprzony dar od losu!
Witek pochylił się gwałtownie nad ogniskiem. Blask płomieni ostro rozświetlił jego spoconą twarz i żółte zęby w szerokim, pewnym siebie uśmiechu.
– No pomyślcie tylko – ciągnął gorączkowo. – Srebrne zastawy. Jedwabne obrusy, wina z samego Wiednia… Straże będą miały łby tak ciężkie od miodówki, że nawet nie zauważą, kiedy wejdziemy tam jak po swoje. Eryk w tej swojej zbroi mógłby udawać nawet jakiegoś zagubionego rycerza z dalekich stron, a kto by go tam sprawdzał w takim tłumie? Thomas, będziesz robić za jego obstawę? Albo odciągniesz uwagę, a w tym czasie my po cichu wyczyścilibyśmy dwór tego starego padalca.
Jakub powoli pokręcił głową i odstawił drewniane naczynie na ziemię. Wyraz politowania na jego twarzy szybko ustąpił miejsca głębokiemu znużeniu, jakby ta jałowa, pusta gadka kradła mu z życia ostatnie resztki sił przed snem.
Tomas tymczasem czuł, jak po karku spływa mu cienka, lodowata strużka potu. Ukradkiem zerknął na Eryka. Jego pozycja nie zmieniła się nawet o milimetr, ale cienka żyłka na skroni pulsowała pod skórą niebezpiecznie szybko. Napięcie gęstniało w powietrzu, z każdą sekundą stając się coraz bardziej duszne, choć Thomas odnosił wrażenie, że oprócz niego nikt przy ognisku tego nie dostrzega.
– Brniesz w to coraz głębiej, Witku – zauważył Jakub wyjątkowo spokojnie, choć w tonie jego głosu wyraźnie pobrzmiewało ciche ostrzeżenie. – Przecież wiesz, że Eryk nie będzie brał udziału w twoich jarmarcznych sztuczkach. Nie po to trzymamy się razem i przeżyliśmy to wszystko, żeby teraz dać się powiesić na pierwszej lepszej gałęzi za parę srebrnych łyżek skradzionych ze stołu tych…
- Wy nic nie rozumiecie! – Witek zaperzył się. – Wyobrażacie sobie minę tego durnia, jak mu wywieziemy posag córki spod samego nosa? – zaśmiał się głośno, a dźwięk ten odbił się echem między drzewami kilkukrotnie. Upojony własną odwagą, w przypływie rzadkiej u niego poufałości wyciągnął rękę, by klepnąć Eryka w ramię. – No dalej, powiedz coś! Zrobimy to?
Świst stali rozdarł powietrze tak gwałtownie,że początkowo nikt nie zanotował, co się właśnie wydarzyło. Ruch ręki Eryka, pozbawiony jakiegokolwiek ostrzeżenia, był tak przerażająco płynny i szybki, że wzrok Thomasa zdołał uchwycić jedynie krótki, zimny błysk ostrza przecinającego mrok. Zanim dłoń Witka zdążyła w ogóle musnąć metalowy ramiennik zbroi, ciężka głownia uderzyła z bezwzględną siłą w odsłoniętą szyję mężczyzny. Uderzeniu towarzyszył głuchy, dławiący dźwięk, po którym natychmiast dało się usłyszeć mokre chrupnięcie łamanych kręgów i włókien mięśniowych.
Głowa Witka – wciąż z ustami rozciągniętymi w niedokończonym, radosnym grymasie – zsunęła się z karku i poturlała w stronę paleniska, wzbijając chmurę drobnych iskier. Ciało zabitego przez pełne dwie sekundy tkwiło w pozycji siedzącej, po czym z pulsującą fontanną ciemnej krwi osunęło się w błoto, gasząc rzucony na ziemię cień.
Jakub i Pyrkosz zamarli w bezruchu, z łyżkami w połowie drogi do ust, całkowicie sparaliżowani. Wokół ogniska zapadła absolutna, martwa cisza, w której słychać było wyłącznie miarowy, cichy syk krwi ściekającej prosto w rozżarzone, pękające od gorąca węgle.
Tomas poczuł, jak żołądek podchodzi mu gwałtownie do gardła, a przed oczami zaczynają wirować czarne mroczki. Patrzył zesztywniały na Eryka, który stał nad truchłem z ciężkim, opuszczonym mieczem, a z ostrza powoli spływały w piach gęste, karmazynowe krople. Jego twarz nie wyrażała cienia emocji. Zupełnie jakby dekapitacja ich kumpla była jedynie koniecznym usunięciem przeszkody, która zakłócała jego spokój.
– Nie znoszę hałasu przy jedzeniu – rzucił w końcu cicho, a jego lodowaty, opanowany głos sprawił, że Jakub i Pyrkosz skurczyli się w sobie.
Eryk schylił się bez pośpiechu, podniósł z ziemi napoczęte wcześniej jabłko i obrócił je powoli w palcach. Przyjrzał mu się uważnie, po czym z całkowitym spokojem wgryzł się w miąższ, zupełnie ignorując krew, która wciąż wsiąkała w ziemię tuż obok jego butów. Thomas wlepił w niego wzrok i po raz pierwszy z bolesną jasnością dotarło do niego, że człowiek, którego podświadomie próbował usprawiedliwiać i ocalić przed własnym mrokiem, w gruncie rzeczy już dawno się nim stał.
– Sprzątnijcie to. – rzucił Eryk, wskazując czubkiem buta na zmasakrowane szczątki, które jeszcze chwilę temu były ich przyjacielem. – I przygotujcie konie. Wyruszamy dziś w nocy.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz